Menu

Uznanie długu

16 stycznia 2020 - Bez kategorii

W orzecznictwie oraz literaturze prawnej wskazać można na dwa rodzaje uznania długu, a mianowicie uznanie niewłaściwe oraz niewłaściwe.

W przypadku uznania długu właściwego należy mieć na myśli umowę, która została zawarta pomiędzy dłużnikiem, a wierzycielem. Dotyczy to więc zawarcia ugody pomiędzy wspomnianymi podmiotami. W tego typu umowie swoistym rdzeniem jest oświadczenie zadłużonego, który w ten sposób przyznaję się, że posiada on zaległości wobec wierzyciela.

Aby było możliwe doprowadzenia do uznania długu w sposób właściwy firmy windykacyjne działają w taki sposób, aby przekonać dłużnika do spisania ugody. Dzięki ugodzie potwierdza się istnienie długu, a dłużnik zyskuje możliwość rozłożenia należności na raty. W niektórych przypadkach jest również możliwe umorzenie pewnego zakresu wierzytelności.

Natomiast do uznanie długu niewłaściwego dochodzi wówczas, gdy podmiot będący dłużnikiem w sposób wyraźny daje do zrozumienia, że jest świadomy istnienia długu. Taka świadomość może być widoczna w podejmowanych przez niego działaniach oraz wypowiadanych słowach. Jednakże nie da się wskazać na wyraźne i jednoznaczne oświadczenia ze strony dłużnika o uznaniu danego roszczenia. Dostrzec jednak można działania podejmowane przez wierzyciela, które mają swoje podłoże w domyśle, że dłużnik wyraża chęć uregulowania należności i przejawia w tym swoją dobrą wolę.

Zauważyć należy, że zarówno uznanie właściwe oraz niewłaściwe nie należy traktować w ten sposób, że świadczy o czymś prawidłowym oraz nieprawidłowy. Pozwalają one na określenie jednoznaczności lub brakuje jej występowania. W związku z tym uznanie roszczenia, które za każdym razem pozwala na przerwanie biegu terminu przedawnienia może zaistnieć zarówno w przypadku jednego, jak i drugiego uznania długu